کته آیدا اشمیت، یا کته کلویتس در سال 1867 و در آلمان به دنیا آمد. در سال 1881 – 1882 پدرش او را نزد رودلف مائر، یکی از گراورسازان ماهر آن زمان فرستاد تا آموزش طراحی ببیند. او برای اولین بار در سوئیس با مبانی سوسیالیسم آشنا شد و بخش زیادی از آثارش در این زمینه آفریده شده است. از آن جایی که همسر او پزشک بود ، وی با مشکلات کارگران تهی دست و فقیران از نزدیک آشنا شد و آن ها را دستمایه بسیاری از آثار خود قرار داد. در سال 1898 مجموعه طرح های(( شورش بافندگان)) را که از سال 1893 بر اساس نمایشنامه هاپتمان آغاز کرده بود در نمایشگاه بزرگ برلین به تماشا می گذارد. آدلف منتسل ، یکی از داوران این نمایشگاه پیشنهاد می کند که مدال طلای این نمایشگاه به کته کلویتس اعطا شود، اما به علت زمینه سازی ها و دخالت وزیر فرهنگ، ویلهم دوم با این کار مخالفت می شود. در سال 1914 پسرش پیتر را در جنگ از دست می دهد و در نهایت سراسر زندگی خود را به نکوهش جنگ ، توجه به قشر آسیب دیده اجتماع و ساختن یادبود فرزندش می پردازد. سال 1937 نازی ها آثار او را در نمایشگاه هنر فاسد به نمایش گذاشتند و نوه اش پیتر را نیز در جنگ از دست داد. سرانجام کته کلویتس در سال 1945 و در هفتاد و هفت سالگی دیده بر جهان فرو بست.
Kathe Kollwitz was born in Königsberg, Prussia. Her father had been a judge. Deeply imbued with sympathy for the suffering and with ideas of social justice, Käthe was immediately attracted by the naturalistic movement which, permeated with socialist ideas, became the decisive force in literature in the late eighties. Struck by the paintings of Max Klinger and Fritz von Uhde, she discovered her artistic mission. Once she had found it, she went far beyond these two painters in her presentation of the people, their hunger, love, sickness, strength and despair.
Her work, though profoundly political in its implication, rarely trespassed beyond the realm of emotional empathy. Grief stares from the eyes of helpless children at the deathbed of their mother, despair cries out wordlessly from the face of the mothers who wait in the doctor’s anteroom. Only in a few of her pictures does she indicate also the hope of a way out.
It is not surprising that the rich patrons who patronised pleasant, comfortable art did not appreciate her stirring paintings and etchings. Her pictures were rejected by juries of art exhibitions until, in 1893, she joined with Edward Munch and a few others in an independent exhibition. It was impossible to overlook the artist, but when she was suggested for the Silver Medal of the Große Kunstausstellung in Berlin, Wilhlem II withheld his permission.
In the First World War Käthe Kollwitz lost her eldest son in action. For a long time thereafter she considered designing a war memorial. She finally built a private memorial, the figures of two mourning parents, a magnificent work of massive greatness and simplicity. The Nazis silenced Kollwitz when they came to power. In 1933 she was forced to resign her place on the faculty of the Academy of Arts.
